De stilte op mijn weblog afgelopen maand is een goede weerspiegeling van mijn trainings activiteiten geweest. Na de Etape du tour had ik een aantal dagen rust genomen om de laatste maand nog goed te kunnen rijden. Alleen kon ik na de korte rust niet meer de motivatie vinden om te trainen. De drukte in ons hotel in kombinatie met het trainen is toch een beetje te veel geweest dit jaar. Wat er toe heeft geleid dat ik besloten heb dit jaar geen wedstrijden meer te rijden en mijn aandacht volledig op ons hotel te richten.
Zoals bekend is er morgen Les Ballons Vosgienne, nou is het zo dat een klant van ons, Leontien , daar wel gaat rijden en die heeft mij, samen met mijn vrouw Anita, kunnen overhalen om toch te gaan rijden. Niet voor een goede klassering maar om Leontien een beetje te helpen. Dus vanmiddag nog even ingeschreven , de fiets onder het stof uitgehaald en de benen geschoren. Nu maar hopen dat ik hem uitrijd :-).
zaterdag 29 augustus 2009
dinsdag 28 juli 2009
Verslag L'Etape du Tour
Afgelopen zondag afgereid naar Montelimar om maandag de Etape du tour te rijden met enkele leden van ons team. Bas, Edith en Frederic waren er al en wij hadden om 13:00 afgesproken om gezamenlijk de nummers op te halen. Ik had via een vriend die een Mondo Velo zaak heeft kunnen regelen dat ik en Edith een VIP nummer kregen zodat we voorin konden starten. Helaas voor de andere was dat niet meer mogelijk. De verdere middag nog besteed aan het klaarmaken van de fiets en het laatste gedeelte van de tour de france etape kijkenop de TV. Daarna eten en vroeg naar bed, want de wekker stond op 3:45 !!.
Ik had mezelf dit keer geen druk opgelegd om een bepaalde prestatie neer te leggen, ik was niet top fit en we zouden wel zien waar de fiets stranden.
Om 7:00 de start, wij stonden mooi vooraan evenals de Franse kampioen Demitri Champion, Erik Zabel, Laurent Brochard en nog enkele andere bekende. Op de eerste beklimming van de dag de col d’Ey werd er al serieus tempo gemaakt. Een ploeggenoot van de Franse kampioen Dimitri sprong weg en kreeg Brochard mee. Ik besloot om niet mee te springen en bij Dimitri Champion te blijven
Nadat deze twee renners waren weggereden gebeurde er niet veel tot dat we op col de Notre Dame des Abeilles aankwamen, hier vonden enkele renners dat het harder kon en die trokken alles uit elkaar. Ik kon net op tijd mee maar voelde daar toch al wel dat het niet mijn dag zou worden. Vlak voor de top ging Dimitri nogmaals aan, ik met nog twee andere coureurs konden volgen, al was het bij mij op 150%. Toen er een renner van kop af kwam, riep ik dat hij voor mij kon inschuiven, hij deed dat niet met als gevolg een gat van enkele meters. Zoals ik al zij zat ik al op 150% en had ik fysiek en mentaal de kracht niet meer om het dicht te rijden, de Franse kampioen was gevlogen. In de afdaling zijn wij ook niet meer kunnen terugkomen, ik met mijn gewicht kom toch wel wat te kort op deze technisch niet moeilijk afdaling. Ik had ook al besloten om niet meer mee te gaan in volgende aanvallen en mijn energie te sparen voor de Ventoux.
Toen we door Bedoin reden stond het er helemaal vol met toeschouwers die ons luidruchtig aanmoedigden, zoveel mensen voor slechts een cyclo had ik nog nooit meegemaakt. Dit gaf me toch weer de inspiratie om op de Ventoux vol omhoog te gaan, voor wat het waard was. Met onze groep van een man of 8 begonnen wij als 12e positie aan de klim, in de afdaling en op het vlakke naar Bedoin waren er al enkele renners weggereden. Bij het ingaan van het Bos was het Michel Roux die het tempo bepaalde al snel moest ik met twee andere het tempo laten zakken 1 andere jonge renner kon volgen. Achter ons drieën hadden de andere van onze groep het ook moeilijk en wij reden daar langzaam van weg, maar Michel Roux ook van ons !. Toen mij twee medevluchters ook bij mij dreigde weg te rijden zakte de moet me even i n de schoenen, ik moest continu op de 25 of 23 rijden. Naar mate de klim vorderde ging het bij mij gelukkig steeds beter en kwam ik weer terug bij de andere twee om er direct van te kunnen wegrijden. Ook kon ik af en toe weer de 21 op leggen.
2 kilometer voor Chalet Renard zag ik een aantal renners terug vallen, eerst 1 toen 2 en toen 3 renners voorij al voor Chalet Renard !. Het ging steeds beter, nu bijna continu op de 21. Na Chalet Renard kon je goed vooruit kijken en ik zag daar nog een groep van 3 en enkele individuele renners rijden en die gaven mij weer moet om nog een redelijke klassering te rijden. Tot op 100 meter voor de streep reed ik nog een renner voorbij en eindigde uiteindelijk op de 7e plaats achter Michel Roux, en 2e in mijn categorie. Met hoe ik me de week ervoor voelde kon ik tevreden zijn met mijn 7e plaats en vooral het lekkere gevoel om op het laatste nog goed te rijden in plaats van compleet in te storten.
Ik had mezelf dit keer geen druk opgelegd om een bepaalde prestatie neer te leggen, ik was niet top fit en we zouden wel zien waar de fiets stranden.
Om 7:00 de start, wij stonden mooi vooraan evenals de Franse kampioen Demitri Champion, Erik Zabel, Laurent Brochard en nog enkele andere bekende. Op de eerste beklimming van de dag de col d’Ey werd er al serieus tempo gemaakt. Een ploeggenoot van de Franse kampioen Dimitri sprong weg en kreeg Brochard mee. Ik besloot om niet mee te springen en bij Dimitri Champion te blijven
Nadat deze twee renners waren weggereden gebeurde er niet veel tot dat we op col de Notre Dame des Abeilles aankwamen, hier vonden enkele renners dat het harder kon en die trokken alles uit elkaar. Ik kon net op tijd mee maar voelde daar toch al wel dat het niet mijn dag zou worden. Vlak voor de top ging Dimitri nogmaals aan, ik met nog twee andere coureurs konden volgen, al was het bij mij op 150%. Toen er een renner van kop af kwam, riep ik dat hij voor mij kon inschuiven, hij deed dat niet met als gevolg een gat van enkele meters. Zoals ik al zij zat ik al op 150% en had ik fysiek en mentaal de kracht niet meer om het dicht te rijden, de Franse kampioen was gevlogen. In de afdaling zijn wij ook niet meer kunnen terugkomen, ik met mijn gewicht kom toch wel wat te kort op deze technisch niet moeilijk afdaling. Ik had ook al besloten om niet meer mee te gaan in volgende aanvallen en mijn energie te sparen voor de Ventoux.
Toen we door Bedoin reden stond het er helemaal vol met toeschouwers die ons luidruchtig aanmoedigden, zoveel mensen voor slechts een cyclo had ik nog nooit meegemaakt. Dit gaf me toch weer de inspiratie om op de Ventoux vol omhoog te gaan, voor wat het waard was. Met onze groep van een man of 8 begonnen wij als 12e positie aan de klim, in de afdaling en op het vlakke naar Bedoin waren er al enkele renners weggereden. Bij het ingaan van het Bos was het Michel Roux die het tempo bepaalde al snel moest ik met twee andere het tempo laten zakken 1 andere jonge renner kon volgen. Achter ons drieën hadden de andere van onze groep het ook moeilijk en wij reden daar langzaam van weg, maar Michel Roux ook van ons !. Toen mij twee medevluchters ook bij mij dreigde weg te rijden zakte de moet me even i n de schoenen, ik moest continu op de 25 of 23 rijden. Naar mate de klim vorderde ging het bij mij gelukkig steeds beter en kwam ik weer terug bij de andere twee om er direct van te kunnen wegrijden. Ook kon ik af en toe weer de 21 op leggen.
2 kilometer voor Chalet Renard zag ik een aantal renners terug vallen, eerst 1 toen 2 en toen 3 renners voorij al voor Chalet Renard !. Het ging steeds beter, nu bijna continu op de 21. Na Chalet Renard kon je goed vooruit kijken en ik zag daar nog een groep van 3 en enkele individuele renners rijden en die gaven mij weer moet om nog een redelijke klassering te rijden. Tot op 100 meter voor de streep reed ik nog een renner voorbij en eindigde uiteindelijk op de 7e plaats achter Michel Roux, en 2e in mijn categorie. Met hoe ik me de week ervoor voelde kon ik tevreden zijn met mijn 7e plaats en vooral het lekkere gevoel om op het laatste nog goed te rijden in plaats van compleet in te storten.
zaterdag 18 juli 2009
L'Etape du tour
Morgen vertrek ik richting Montilimar om daar maandag de L'Etape du tour te rijden. Een rit over 170km met aankomst op de Mont Ventoux. Als team zullen we daar starten in een shirt van MondoVéle en niet in ons Veltec shirt. Dit omdat ik op het laatste moment VIP nummers heb kunnen regelen om in het eerste vak te mogen starten, de voorwaarden was dan wel dat we met een MondoVélo shirt zouden starten.
Ik heb dit keer geen verwachting voor een goede klassering, ik ben de laatste week erg moe en mij hartslag wil niet erg omhoog. Ik doe zeker mijn best en we zullen het wel zien. De week daarop in iedergeval een week even geen fiets om me nog even op te laden voor de laatste wedstrijden.
Ik heb dit keer geen verwachting voor een goede klassering, ik ben de laatste week erg moe en mij hartslag wil niet erg omhoog. Ik doe zeker mijn best en we zullen het wel zien. De week daarop in iedergeval een week even geen fiets om me nog even op te laden voor de laatste wedstrijden.
vrijdag 17 juli 2009
Derde etappe
In de middag stond de laatste beslissende etappe op het programma. Wij moesten er voor zorgen dat wij het geel konden houden. Het was een korte etappe over 85 kilometer met de laatste 40 bergachtig terrein. In de aanloop naar de laatste 40 kilometer reden er een man of 10 weg en waren het twee coureurs van ons die het tempo onderhielden, ik zelf bleef in de buurt van Edourd om hem te helpen en in de laatste 40 kilometers waarin een twee cols zaten bij te staan.
Na ongeveer 35 kilometer heb ik toch ook mijn werk gedaan om de ontsnapping niet te ver te laten lopen, ik had toen nog goede benen en ging met een goed gevoel de laatste 40 kilometer in. Het plan was om de nummer twee van dat moment te isoleren en af te matten met demarrages van onze kant. Allen toen de eerste col zich aandeed hadden mijn Benen er niet meer veel zin in. Op mijn Powertap zag ik dat er niet meer veel power uitkwam en mijn hartslag wilde niet meer omhoog. Ik moest dan ook Edourd en de nummer twee laten lopen die langzaam bij mij wegreden. Ik heb me nog wel kunnen handhaven in de tweede groep maar dat ging niet makkelijk. Door deze inzinking heb ik helaas mijn derde plaatst verspeelt en werd ik vierde. Edourd heeft de overwinning aan de nummer twee overgelaten en heeft zelf de eindoverwinning genomen.
Waarom ik die middag zo slecht bergop wilde weet ik niet, misschien had dit te maken met de valpartij van de dag ervoor, of was het gewoon op. Ik ben tenslotte geen 21 meer.
Ook de dagen erna was ik nog erg moe, en kreeg ik gisteren ook ineens last van mijn hand en middenrif als gevolg van de valpartij. Zo’n valpartij kan toch meer doen met je dan je in eerste instantie denkt.
Na ongeveer 35 kilometer heb ik toch ook mijn werk gedaan om de ontsnapping niet te ver te laten lopen, ik had toen nog goede benen en ging met een goed gevoel de laatste 40 kilometer in. Het plan was om de nummer twee van dat moment te isoleren en af te matten met demarrages van onze kant. Allen toen de eerste col zich aandeed hadden mijn Benen er niet meer veel zin in. Op mijn Powertap zag ik dat er niet meer veel power uitkwam en mijn hartslag wilde niet meer omhoog. Ik moest dan ook Edourd en de nummer twee laten lopen die langzaam bij mij wegreden. Ik heb me nog wel kunnen handhaven in de tweede groep maar dat ging niet makkelijk. Door deze inzinking heb ik helaas mijn derde plaatst verspeelt en werd ik vierde. Edourd heeft de overwinning aan de nummer twee overgelaten en heeft zelf de eindoverwinning genomen.
Waarom ik die middag zo slecht bergop wilde weet ik niet, misschien had dit te maken met de valpartij van de dag ervoor, of was het gewoon op. Ik ben tenslotte geen 21 meer.
Ook de dagen erna was ik nog erg moe, en kreeg ik gisteren ook ineens last van mijn hand en middenrif als gevolg van de valpartij. Zo’n valpartij kan toch meer doen met je dan je in eerste instantie denkt.
woensdag 15 juli 2009
tweede etape de tijdrit
Om 09:25 moest ik starten voor mijn klimtijdrit over 5 kilometer, dit was vrij vroeg maar dit komt omdat ik door de valpartij niet voorin het peloton was binnen gekomen.
Om 7 uur zat ik aan de ontbijttafel in een hotel in Thann waar mijn ploegleider mij vergezelde. Onze mecanicien was al in alle vroegte op pad gegaan om voor mij een ander zadel te regelen die de dag ervoor was gebroken door de val. Nog even snel het zadel monteren en op pad naar de startplaats van de tijdrit. Nog even snel met de auto de rit kunnen verkennen en daarna warm fietsen. Het was allemaal een beetje krap gepland, want ook mij achterpad was krom en moest ik nog bijbuigen om al mijn versnellingen goed te kunnen gebruiken.
Om 09:25 ging ik dan van start, het was licht regenachtig weer maar niet koud. De eerste meters waren vlak maar daarna ging het meteen om hoog . de eerste 2 kilometers konden nog op de grote plaat, maar daarna ging het tot 13% a 14% en moest toch echt de kleine molen worden gestoken. De ploegrijder reed achter mij en riep continu door zijn speaker dat ik tot het uiterste moest gaan, alleen dan in het Frans. De laatste kilometer had ik het zwaar en mijn eindtijd was 14m in 14 sec. Dit was 4 sec achter de snelste tijd tot dan. Mijn clubgenoot was als laatste gestart maar kwam uiteindelijk in 14min 02sec boven, de snelste tijd. Met mijn derde plaats was ik redelijk tevreden, er zat gewoon niet meer in na mijn val van gisteren met de hechtingen in mijn elleboog en mijn korte warm up. Nu was het wachten tot de middag en daar zal het worden beslist.
Om 7 uur zat ik aan de ontbijttafel in een hotel in Thann waar mijn ploegleider mij vergezelde. Onze mecanicien was al in alle vroegte op pad gegaan om voor mij een ander zadel te regelen die de dag ervoor was gebroken door de val. Nog even snel het zadel monteren en op pad naar de startplaats van de tijdrit. Nog even snel met de auto de rit kunnen verkennen en daarna warm fietsen. Het was allemaal een beetje krap gepland, want ook mij achterpad was krom en moest ik nog bijbuigen om al mijn versnellingen goed te kunnen gebruiken.
Om 09:25 ging ik dan van start, het was licht regenachtig weer maar niet koud. De eerste meters waren vlak maar daarna ging het meteen om hoog . de eerste 2 kilometers konden nog op de grote plaat, maar daarna ging het tot 13% a 14% en moest toch echt de kleine molen worden gestoken. De ploegrijder reed achter mij en riep continu door zijn speaker dat ik tot het uiterste moest gaan, alleen dan in het Frans. De laatste kilometer had ik het zwaar en mijn eindtijd was 14m in 14 sec. Dit was 4 sec achter de snelste tijd tot dan. Mijn clubgenoot was als laatste gestart maar kwam uiteindelijk in 14min 02sec boven, de snelste tijd. Met mijn derde plaats was ik redelijk tevreden, er zat gewoon niet meer in na mijn val van gisteren met de hechtingen in mijn elleboog en mijn korte warm up. Nu was het wachten tot de middag en daar zal het worden beslist.
Volgens mijn powertap reed ik 425 watt gemiddeld met een gemiddelde hartslag van 190 slagen.
dinsdag 14 juli 2009
Eerste etappe
.JPG)
De eerste etappe was een 113 km lang vlak parcours. Onze opdracht was om onze kopman Edourd Lauber goed voorin te houden en geen tijd te verliezen. De volgende dag zouden er nog twee ritten volgen waaronder een klimtijdrit van 5 kilometer. Na diverse aanvallen ontstond er een kleine kopgroep van ongeveer 10 man. Edourd zat er bij en zijn belangrijkste concurrent zat bij ons in het peloton. Mijn werk was dus alle pogingen om de kopgroep weer terug te krijgen te storen en/of te niet te doen. Dit ging mij prima af, ik voelde me sterk en kon alleen alles gemakkelijk pareren.
Met nog 1 ronde van 11 kilometer te gaan brokkelde de kopgroep langzaam uiteen en kon Edourd alleen wegspringen. Ik had dat door gekregen en moest de laatste ronde alle zeilen bijzetten om alles te blijven neutraliseren. De voorsprong die nooit meer dan zo’n 45 sec is geweest, liep snel terug en het zou nipt worden of hij het zou halen. In de laatste 500 meter werd het hele peloton op snelheid getrokken in een laatste poging Edourd terug te halen en de sprint voor te bereiden. Met nog 300 meter te gaan gebeurde het, met 58 kilometer per uur op de teller gingen er twee man 1 meter voor mij onderuit. Ik kon ze niet meer ontwijken en ging vol over de kop en belande uiteindelijk in de berm met twee fietsen over mij heen. Mijn eerste reactie was snel de fietsen van mij afhalen en weer door, maar ik moest eerst even goed zoeken waar mijn fiets lag, die lag ergens midden op de weg. Nadat onze mecanicien mijn ketting uit de knoop had kon ik de laatste 300 meter afleggen en de schade gaan opnemen. Er waren, zou later duidelijk worden, zo’n 40 man tegen de grond gegaan met 3 ernstige gewonden . Ik zelf kwam er vanaf met een schaafwond op mijn heup en een gat in mijn elleboog die later in het ziekenhuis weer is dicht gehecht.
Edourd had de etappe gewonnen met nog slechts 4 seconde voor op het overgebleven peloton. De eerste dag zat er op al dan niet zonder kleerscheuren. Op naar de volgende dag.
Met nog 1 ronde van 11 kilometer te gaan brokkelde de kopgroep langzaam uiteen en kon Edourd alleen wegspringen. Ik had dat door gekregen en moest de laatste ronde alle zeilen bijzetten om alles te blijven neutraliseren. De voorsprong die nooit meer dan zo’n 45 sec is geweest, liep snel terug en het zou nipt worden of hij het zou halen. In de laatste 500 meter werd het hele peloton op snelheid getrokken in een laatste poging Edourd terug te halen en de sprint voor te bereiden. Met nog 300 meter te gaan gebeurde het, met 58 kilometer per uur op de teller gingen er twee man 1 meter voor mij onderuit. Ik kon ze niet meer ontwijken en ging vol over de kop en belande uiteindelijk in de berm met twee fietsen over mij heen. Mijn eerste reactie was snel de fietsen van mij afhalen en weer door, maar ik moest eerst even goed zoeken waar mijn fiets lag, die lag ergens midden op de weg. Nadat onze mecanicien mijn ketting uit de knoop had kon ik de laatste 300 meter afleggen en de schade gaan opnemen. Er waren, zou later duidelijk worden, zo’n 40 man tegen de grond gegaan met 3 ernstige gewonden . Ik zelf kwam er vanaf met een schaafwond op mijn heup en een gat in mijn elleboog die later in het ziekenhuis weer is dicht gehecht.
Edourd had de etappe gewonnen met nog slechts 4 seconde voor op het overgebleven peloton. De eerste dag zat er op al dan niet zonder kleerscheuren. Op naar de volgende dag.
maandag 13 juli 2009
Tour du Piemont
Tour du Piemont is geweest ons doel om de gele trui te winnen is gelukt. De eerste twee etapes verliepen goed voor mij de derde etape was ik niet vooruit te branden, ik denk dat de leeftijd gaat tellen. Verder ben ik weer een aantal hechtingen rijker al gevolg van een valpartij van 40 man in de eerste etape.
Komende dagen volgt een verslag van de wedstrijd.
Komende dagen volgt een verslag van de wedstrijd.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
